طبیعت و شریعت

طبیعت و شریعت دو بال یک پرنده اند، طبیعت یعنی خلقت الهی، مادر و بستر شکوفایی و حیات انسان، از جمله برترین آیات و نشانه های قدرت الهی با آن قداستی که در کتاب آسمانی به آنها سوگند خورده می شود. اما انسان امروزی قابلیت یادآوری و اعتراف به آن را ازدست داده است و آن را در درون خودپرستی خود گم کرده است هر چند گاهی با تغییر برنامه ها، بودجه ها و فناوری ها می خواهد از آسیب ها بکاهد اما همچنان بینش ناهنجار و ویرانگر او پا برجاست و تا زمانی که یک نوع بصیرت تازه بر اساس قداست و احترام به طبیعت در زندگی بشر ایجاد نگردد همه کارها در حد آرایش و تزئین امور خواهد بود. مادامی که از آگاهی و اعتقاد بهره ای نباشد بی تقوا و بی پروا به این ویرانگری ها ادامه خواهد داد. بینش بت پرستی دیروز و خودپرستی امروز کافر نعمتی بود که بشر را از هماهنگی با هستی و طبیعت دور ساخت تا این غفلت عظیم نتایج اسفباری را به بار آورد و گاهی با دست پینه بسته فقر و گاهی به پای نشاط خویش بساط طبیعت را لگد کوب سازد.

بهار خواهد آمد

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی، که صداها و شناسه ها را در بی هوشیمان بشنود

برای تو و خویش روحی را آرزو می کنم که همه را در خود گیرد و بپذیرد

زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد و بگذارد از آن چیزها که ما را در بندمان کشیده است سخن بگوییم.

( خداوند نه بخاطر آسمان، نه به خاطر زمین، بلکه بخاطر گل هایی که برایمان می فرستد منتظر پاسخ ماست).

هادی کیادلیر

/ 0 نظر / 17 بازدید